Varsın Çevren Karanlık Olsun...

Günaydın! Varsın çevren karanlık olsun... Sen, bu karanlığın içinde bile yarın sana "sabahı" getirecek olan güneşe bakan yıldızları görebiliyorsun ya; Alkışla kendini... Ne mümkün şimdi karanlık olsun içimde; doğdu güneş... Bir ilkbahar sabahı gibi yüreğime doğdu! Günaydın dediğin ve günaydın demeyi senden öğrenen her insan adına binlerce günaydın... Verdiğin her şey gibi "günaydın"ların da sana geri döneceği için, hiç eksilmeyeceksin... Nedir, nerdedir bilmediğim bir parçam hep kayıptı... Ne yapsam, nereye gitsem eksiktim işte, eksik... Dar geliyordu her yer zor geliyordu günler, sebepsizliğiyle!.. Şimdi bir 'buyurun'u beklerken mutlu olmamak mümkün mü? En sevilen ile yaşamak çok özel. Gerçek olmayan bu belki, yani sen... Yoksa, hayal mi yine?.. Ben iyiyim, kötüyüm... Ben dostum, düşmanım... Ben aşkım, nefretim. Neyi istersen benden, oyum!.. Ama önemlisi; ben, seni isteyenim... Arayan buluyor, isteyen alıyor, inleyen, sızlayan, ağlayan bir şekilde "ölüyor" kayboluyor, siliniyor... Hemfikiriz bunda artık, değil mi?.. Bulduğun, gördüğün ilk güzel şeye benim için de bak... Ve bana da haber ver; Güzel olan sensin... Sen benim İstanbul'umsun! Bugünün, bu haftanın, bu ayın en güzel şeyi "sana" yazıyor olmak!.. Tamam ama bir de "çiçeğin" olayım ve sen de benim bana en uzaktaki köklerimden biri ol... Ve besle beni! Ve düşün bunu.