Menekşe...

Hatırlar mısın bilmem... Kış sonuydu; Hangisinin hangisi olduğunu hep karıştırdığım bir ekinokstu... Okul bahçesi dolu, gönül bahçem ise boştu... Hayat mı?... Taa başından beri anlamı yoktu... Derken herşey sustu Gökyüzünde kuşlar uçuştu Güneş batmıştı etraf loştu Bir an için gözlerimiz buluştu İçimdeki duygular coştu Sana bakmak ne hoştu Ve... dudakların konuştu: Benim adım; Menekşe... Menekşe; Çiçek, koku, eflatun ya da hüzün Ve o inanılmaz tatlı tebessümün Neyine vurulmuştum, neyine kapılmıştım Şimdi durup dururken aklıma takılmıştın Neden şimdi demiştim, neden böyle olmalı Hiç beklemediğim bir anda aşk kapımı çalmalı O an karar vermiştim sana gönül vermeye Katlanacağım şeylerin hepsini bile bile Önce acı ve keder ardından umutsuzluk Sonra da gözyaşları, şizofrenik mutluluk Lakin olsun demiştim buna değer demiştim Sen benim gözlerimde prensese eşittin Seni çok sevecektim öl desen ölecektim Daha dünden razıydım bana evet deseydin Ama işte olmadı kalbin beni sarmadı Belki olur demiştin ama başkası vardı Başkası olmasaydı kalbin beni sever mi? Bu sorunun cevabı bir şey değiştirmez ki Zira yoksun yanımda kalbin bir başkasında Böylesini istemem her şey kalsın tadında Utanırım sevgimden seni üzgün görmekten Başkasını bile bile sana gönül vermekten Ancak aşk bu mantık dışı bende kusur arama Bir gün başkası olmazsa n’olur beni sar ama Çocuksu konuştuğumun sanma ki farkındayım Ben hala seni gördüğüm o ilk günkü andayım Ellerim titremekte kalp atışım düzensiz Sanırım bundan böyle yapamayacağım sensiz N’olursun bana kızma bunların anlamı şu Bu sadece sana yazılmış bir arkadaş mektubu Sen çok tatlı, çok özel, çok şeker ve güzelsin Herşeyin en iyisini gerçekten hakedensin Ben şansıma küsüp de kenara çekileyim Ama şansım dönerse bunu ilk ben bileyim Son sözüm şu prenses kalbimde saklı cümle Seni hep seveceğim dost kalsak da Menekşe