Hayâl Köşkü

bir sendin giderken gözlerimi de peşin sıra sürükleyen... bir de babam... ayrılığın gölgesi düşünce; görününce... çıkıyor sandım yüreğimden, ruhumun... ... babam, koca/man/ virgüldü; her cümlemin sonuna düşen. sen, her cümlenin başı ve sonu... virgül öncesine düşen sevgili; sonlara yakıştıramadığı güzel! virgül'ün... oysa yıkılışından belliydi babamın; ve senin bir sonbahar havasında ağlayışın... ... gölgen düşünce ocağına gül'ün, sararıp solmuştu yüzü o güzelin... hem belliydi duruşundaki asaletinden, daha uzun yaşayamadan öleceğin... ışıldıyordu çünkü gözlerinde vuslat güneşi... ve omuzundan inmişti sanki o ağır yükü ölümün... ... ve ben yalnız kaldım yine; kucağında o hayâl köşkünün...