O Bendim

merhamet gözyaşları akarken gökyüzünden, ve de özlemleri akarken gözlerinden bilmeceler sorarak kendine gencecik bir kız yürüyordu. ben şahittim, gerçekten sevdiğine gökyüzünden saçlarına düşüp, yanaklarından süzülen de Bendim... gitmesini söylemişti yüreğine, bilmeden yalnızlığın yıkacağını. sarhoş bir bulut olmuştu ağlayacağı anı bilemeyen peşinden gidemeyen ben şahittim, çünkü sevgiliyi götüren zaman da kızı bırakmayan mekan da Bendim sevdalı mıyım, karasevdalı mıyım yoksa kendini ortaya koyan deli bir kumarbaz mıyım? sorularıyla çırpınıyordu hastasın diyorlardı doktorlar çok üzülmüşsün diyorlardı. ama acısıyla mutluydu o şahittim ben buna gülüşündeki mahzunluk da, intiharındaki suçluluk da Bendim hissettirebilmiş miydi? onu sevdiğini söyleyemediğine yanıyordu. sevebilir miydi ki o da?.. sorularıyla tutkusunu çarmıha geriyordu. 'ya olmazsa ne yaparım tanrım!', diyerek kendini ona örüyordu. geleceğin ona hazırladığı sevdiğinin olmadığı hiç bir hediyeyi istemiyordu. korkuyordu ben şahittim çünkü ona umut veren de dertlerini dinleyen de onu bu sevgiye sürükleyen de Bendim...