Mermiden Gülüşün Vardı Senin

mezarları sevdirirdin hep bana mermiden gülüşün vardı senin. seccade koltuğumda öksüz, dualar korkaktı yüreğimde. yönünü bilemeyen, sarhoş anılarla yaşarken, düşlerimde hep, mermiden gülüşün vardı... tanrı çizmiş bıçağıyla, kaderimi alnıma. kaçak bir mahkum sayarak beni. kalabalıktan biri olsam da, gösterir parmaklar korkarak beni. geceler boğazıma geçirmiş pençesini geceler: karanlık gözlerle mermi kusmakta madeni hıçkırıklar kaçırırken uykumu, tanırım seni ey ölüm saklanma... mermiden gülüşün vardı senin... gücünü öfkemden alırken, hayat sahnesinin yalan dostları, yalnızlığım; hayatımın tek sırdaşı, seni de kaçırır, bu gürültüler... volta atarken paranın yoldaşları, kanaryalarsa hapiste. seslerine takılmış kirli bir çığlık, yakıyor mazimin mutluluğunu gel artık usandım, saklanma ey ölüm mermiden gülüşün vardı senin...