Kabristan

Kimi güzün göçüvermiş kabristana. Kimisi de,tam karda,boranda kışta. Kimi,yaşam mevsimi,baharda yazda. Kalan dostlarının yüreğini dağlamış. Her gün artar,eksilmez hiç yolcusu, Nice insanlarla dolmuştur kabristan. Kimin gelmişse,sonsuz derin uykusu. Hemen ona mesken olmuş kabristan. Kimi akşam üstü,akşamdan çıkmış, Kimisi gece çıkmış, ebedi yolculuğa. Kimi gündüz, kimisi öğleyin,ikindi. Sonsuz hayalleri çalmış kabristan. Kimi ister mal mülk,bağ bahçe tarla. Kimi de,istemiş apartman yat kotra. Bilememiş dünya koskoca bir yalan. Bütün hülyaları alıvermiş kabristan. Ne para,ne pul,ne kira ister,ölenden. Ölenin istediği,bol bol dua kalandan. Yüzü soğuk ama,kaçılmaz gerçekten. Ne dolar,ne bıkar,ne usanır,kabristan. Sırası gelip çağrılan,düşüverir yollara. Acıdır ölüm,benzemez acısı hiçbir şeye. En son durak,bu kara topraktır kullara. Sonunda herkesi bağrına alır kabristan.