Sitem mi Öğüt mü

Ey İnsanoğlu!Ey be Oğul!Ey be Şair! Güvenme sen,sakın ha sahte yüzlere. Öyle tatlı ve sıcacık gülümseyenlere. Kanma sakın çok seviyorum edalarına. İşte ben buyum, kesinlikle çelişemem, Beynimle ben,hiçbir zaman deyip deyip, Çelişkinin tam daniskasını yaşayanlara. Kanma sakın,kaprisi sevmem hiç deyip, Sürekli işve naz ve kaprisle beslenenlere. Kanma sakın öyle pespembe sözcüklere. Bir gün koynunda beslediğin olur yılan. Sevgi,dost,değer edaları olur hep yalan. Çok şirin çok mükemmel görünür bir an. Alırlar senden sevgini bağlarlar kendine. İşte o an dersin ki;tam bu ideal bir insan. Beni benim kadar seviyor bana benziyor. Dersin ama ne çare bunların hepsi yalan. Ne kopmanı isterler nede,sen gibi olmayı. Verirsin her şeyini,aklını,beynini,sevgini. Bilemezler vefayı ve sonsuza dek sevmeyi. İşte naçizane gövdene kurt girmiştir artık. Gün be gün tüketir seni, artık kemirir içini. Zaten beklerler seninde miadının bitmesini. Bitirirler sabrını enerjini,olursun sitem kar. Dost sevgili olur yağlı bir mavzer kurşunu. Hükmetmeye başlar seni,kişiliğini,onurunu. Kullanmaya başlar,en saf ve yüce duygunu. Ürkmelisin pınarın çağlayıp harlamazından. Korkmalısın,insanın düşünüp,söylemezinden. Ne,anlamayana sevmek mi değer vermek mi, Sevmeleri sevilmeleri hayattan kaldıracaksın. Sen öyle yıkılmayacak,hep ayakta kalacaksın. Bir de geçtim feleğin çemberinden ben dersin. Sakın ha zor olsa da yıkılma bırakma kendini. Yardanda sevgiden de vazgeçilir bu yaşamda. Unut,nefret et,sil gönlünden ve kazı kalbinden. Dayanır katlanırsın sen,yok çare başaracaksın. Eğer onurlu insan,hayırlı oğul,duygulu şairsen. Korkma sakın,zorsa da yılmazsın,başarırsın sen.