Vurgun Yedim Yaralıyım Ben

Yine azdı gülüm be,azdı bu gönlümün yaraları. Bu nasıl sevgi aşk ki, azdı kalbimdeki sancıları. Bu yüreğim,yine ayrılıktan yandı da yaralandı. Bu garip,biçare gönlümün, dinmez oldu sızıları. Sen benim tutkularımdın,benim sevdalarımdın. Kuruyan toprağımın nemi,yaşam kaynağımdın. Gönül bahçemin gizli,gizemli,kırmızı çiçeğiydin. Sen,gönül tarlamın hayalleri ve de umuduydun. Sen benim yüreğimde,canımın içiydin,canısıydın. Sen gönlümün,özlemiydin, ışığıydın, yaşamımdın. Sen benim,hiç vazgeçilmezimdin ve bir tanemdin. Kalbimin atışıydın,doyamadığımdın,herşeyimdin. Gönlünde kabaran duyguların,olmuş bir engerek. Sokuyor sevdiceğine,başka da düşmana ne gerek. Özlemle,adına yazılan onlarca şiire,inat olsa gerek. Yaklaştıkça,şımardıkça batıyor,pisliğe irine direk. Bir gün,pişman olup dönüp ararsan,bu şair garibi. Unutma artık!sen o eski sen,ben o eski ben değilim. Neden, niçin,aşkına arkadaşından da,değerli gören. Akıl aldığın dostların uğruna,beni pel perişan eden. Neden hep böyle vefasızlara,sevip tutulmuşum ben. Niçin zahiri sevgiye,aç kurtlar gibi,saldırmışım ben. Sevgiliden,ihanet vurgunlar yemişem,yaralıyım ben. Yar kaçıp gitti, dertlerimle baş başa, karalıyam ben.