Konuğum Esinim'di!

Esinim, konuğumdu dün, Hoş geldi, Sitem getirdi! Gönlüm, yüküydü dünden… "Usun ile didişmede, Felsefenle uzlaşmada, Kaleminde buluşmada, Zor adamı, yaşıyorum! İkinci Ben'im, ezelden Kimliğini taşıyorum, öteden!" Ağır geldi! İçime döndü birden, Söylendi derinden; Onu benim yarattığımı, Söyledi! "Ya, niye şaşırdın", Dedi… Neyle beslediysen Beni, İşte benim O", dedi! İrkildim! "Dur!", dedim Demoralizeyim şimdi, "Birlikte ürettik önceki, Son şiiri! Onu yorumla da git!" "Kurtulamıyorum ki senden, Ana rahmine geri dönememek gibi! Neyse, yorum çıksın benden, Nasılsa, düzeltir yazarsın sen; -Rengiyle, kokusuyla, sesiyle Şiirdi… Yalındı, doğaldı, içtendi Şairaneydi… Elinle- emeğinle- sevginle Senindi, Gönül daranla, yükünle Şiirindi!-" Ve ekledi; "Anlaşıldı, tamam! Artık, senden çıktı ya, O, Ben'imdir! Uyandırmanın bedeli, Okutmanın emeğiyim Ben… Yeniden üretmenin Nedeni! Görüşelim…" Konuğuma konuğum!