Terk Etti Korkularım Beni

Bitmişti artık karanlığın korkusunu duymak, Artık duymuyorum, Sadece karanlığın korkusu kaldı bitişmiş ellerimde. Verdiğin en son karar ilk kararından dönmediğindi; Çeşmenin başında Arkaik atalarla cilveleşen güzel kızlar, Hayalini doldurdu yeryüzünün, Ve sustum ben o zaman, Ne kaldıysa atalardan kaldı, dendi artık. Düştüm ya bir kere bilmenin bilinmeyen örgüsüne, Okyanuslarda mesajlar aldığınız bu tadı yaşamın, Asla gerçeğinden içerik taşımadı hayalleriniz de; Son kez emin oldum kendimden, Karmaşık ne kadar yüz varsa elimde kaderimin, Aşağılık olmak değil, sadece yaşamaktı anlattığım. Son kez sarılıyorum yaşamıma; Beni dönüştüren ne kadar cinsiyet varsa terk ettim yeryüzüne, İnsanlar benle avunacak değil ya, İster bitiştir hikâyeni benle, İster romanlar çıkar bu boşluğun çılgınlığından... Bitmişti artık karanlığın korkusunu duymak; Paranoyalar, vecizeler, tutuşan vücutlar, Hamamını terk eden bir tellak, Neler anlattı sana yaşamaya dair? Bitmişti artık korkusu, Duyduğum bütün karanlık yapıların. Terk etti peşinden kimsenin koşmadığı anlamsızlık beni.