Kaldırım

Kaldırım da oturuyordun, başın aşağıda Yanından geçenlere aldırmadan ağlıyordun Yanına gelecek en son kişi bendim galiba Sana yardım edecek en son kişi evet bendim Yıllardır yalnızlığımdan yardım edecek kimsem olmadı Ama bir ömürlük cesareti bir anda topladım Yanına yanaştım, yavaşça oturdum ezdiğim kaldırımlara Gözümü senden alamıyordum Hiç soru sormadan anlatmanı istiyordum Biriyle dertleşmeyeli aylar olmuştu belki ama, Hala dinleyebiliyordum, birşeyler mırıldandın yavaşça Ve sonra gözlerime baktın, anlamsızca Neden doğru insanlar bizi bulmuyor dedin İçimdeki acıyı nasıl anlayabildin Cevap veremedim, sebebini söyleyemedim Çünkü aynı dertten bende müebbet yemiştim Sen tatminkarsız bakışlarla içimi eritene denk Aklımdaki en mantıklı cevaptı bilmiyorum demek Zor gelir güzelim bazen küçük balığı yemek Akılsız kullardan eğrilikten fazlasını beklemek Sen şanslısın dertlerin, kederlerin kaldırımlarda kaldı Benim kalbim bu sevdalardan bir ömür yandı�