Yangının Adı Leyla'ydı

Çaresiz kalmıştı Leyla'da... Kavuşmak imkansızdı... İhtiyar, tatlı-sert yol gösterdi. -Gir şu odaya... Çağır Leyla'yı... Aklı almadı önce... Pek de inanmamıştı... Ama yapacak da başka bir şey yoktu... Çaresiz adam, çaresiz girdi odaya... Sayıkladı günler boyu, geceler boyu... Çıkmadan o odadan, çağırdı Leyla'yı... Kırk asırdır yandığı aşkı, daha kırk vakit dolmadan... İşte geliyordu... İşte görüyordu; Leyla kendisini çağıranı ararcasına geliyordu... Korktu genç adam... Anladı genç adam... Unuttu genç adam... Gidip sarıldı ihtiyarın eline... "İstersem olduğuna göre... Çağırırsam geldiğine göre... Bana aşkı öğret..." Dedi ki ihtiyar: -Bu kainat... Aşkına yaratıldı sevgilinin... Sen aşkı ne sandın? Aşk... Öyle bir istemek ki... Kavuşmak mecbur kalsın...