Çapraz Geometrim

bir kefede evren ötekinde ben insanlığın acısı bulandıkça suyum daha bir parlak aydın duruldu pınarları arzın pas kesildikçe aynam benim açıldı gubarı insanlığın /tenim ve parlaksa uzaktan aldanıp dokunma sakın teşendir altı fışkırıverir birden/ çekilip sürüklendikçe cehenneme perçemiminden sıyrılıyor yeryüzü kendi cehenneminden mahvolduğum gün biter davası kuzuyla kurdun ''yansın canım yansın tenim'' kurtulsun senin kurdunla kuzun razıyım bu denklemden ne sen cay ne ben döneyim sözümden insanlığım acısı tepemden akıyor tek başıma tepemden bir kefede evren ötekinde ben