İkinci Cemre

gün batar kuşlar dönerdi seherler adama namaz kıldıran ihtişamını yitirdi artık ne gün batıyor ne kuşlar dönüyor akşam ile yatsı arası eğer erirse kar ilkin damlarda erirdi sahurlar olurdu iftarlar eskiden orucu inanmayana tutturan inanmasa da insan bu iftar bu sahur inanılası bir şeydi cemreler düşerdi eskiden bir yâsin bir cemre bir cemre bir çocuk düşerdi zemheri vardı kırk gün mart dokuzu kocakarı fırtınası cemreler düşerdi eskiden, bir yâsin bir cemre bir cemre bir çocuk düşerdi 'zahmeti' derdi anam kırk gün de bu cem'an gül açardı ardından üçbin yılın cemresi düştü teki benim olmayan bir daha düşerse /çocukken inandığım gibi/ gökten bağrıma bir kor düşse düşse düşecek /Bütün cemreler düştü mü çocuklar/