Ahıska Acısı

Bir çiçek açardı asırlar boyu Kafkasya'ya onur, şeref verirdi İnsanı pek aziz, gönlü billurdan Onlar ki Türklerin özbe öz soyu Dik oldu başları, zulüm görse de Ahıska yıkılmaz, tarih ölse de Kaldırır bayrağı elbette bir gün O zaman görürsün neymiş zelzele Ne idi minnetin, kahpe Stalin O masum canları ne diye ezdin Zalime zulmümü baki kalacak Kafkasa yazıyı hep kara yazdın Trenler, trenler lanet trenler Doldurdun onları nereye saldın İnliyor anası, bacısı, kızı Ey kalbim ha durdun ha orda kaldın Dipçiğin zoruyla, söktün insanı Ey cani Stalin insanlık hani Sürüdün, sürüdün gözü yaşlıyı Bir yurda böyle mi adalet saldın Bitermi sanarsın koca Türk eli Çalılar durdurmaz bu coşkun seli Ahıska Türklüğün şerefli dalı Sen sade o daldan bir elma aldın