aşklar dökülüyor gözlerimden bir tarafı hep kırık kalpli denizler gibi büyüyor acının beşiği dargın ve boş kendine yabancı…
geceler çabuk biter renklenir gündüzler bahar kokar bütün sevinçler... geç geldi sevda…
aşka dair herşeyi kapattım uykulara yelkeni denizden alıp bıraktım karalara kuşların şarkılarını da alıp plakların yanına koydum ve yazdığım kitapları düşlerimle oydum…
bilemedim düşlerin bu kadar korkak ellerimden uzak olduğunu göremedim uykuların bu kadar küçülmüş düşlerimden ayrık durduğunu…
gözyaşına dök yağmuru düş uçacak bahara doğru yollar açılıp konuşacak mutlu edeceğim yokluğunu…
ay ağlar ben yanından giderken ışık söner kalbin içinde uyurken gel desemde duymaz olur aşk beni kalp ağrından yeşiller açar demetlerce…
gül güneşten kopup geldi; kalbime kızgın dikenler veriyor... aşka açılmış tüm kapılar;gecenin dramına hazırlanıyor hüznün göz yaşları uzaklardan gülümsüyor melisa...…
gökkubbe ağlıyor bana tek başınayım diye yaşam karşılamıyor beni yelken kırıldı diye…
sözcüklerim bulur aşığın ateşini yıkar gider beni ölüm gibi bakışların deler içimdekileri kaldırıp atar beni ceset gibi…