Bitkisel Aşk

Hangi yalnızlığa girsem genişler hacmi Kırılır içimde bilmediğim bir şey Ben bir acayip safsa çiçeği şimdi kendi afyonuyla uyutan kendini ancak öyle unutulur her şey serçeler her zaman ürkek ve telaşlı benzerler kalbimin vuruşlarına ben kendime hain gece yalancısı pencereme konan ay ışığı umuttu hep evvel zamanlarda vurur deniz kıyısına sarı laleler dilekler üşür ayaklarımın dibinde ben şakaklarımda yıllanan bir keder dilimde söylenmeden yaşlanan kelimeler nedendir bu utangaç peltekliğime güz kalır bir çift buğulu göz kalır ısıtmaz hiçbir şey kimsesizliğimi ben düşlere siper yorgun bir çadır ömrüme sinen inatçı kahır genişletir bütün söküklerimi çoktan unuttuğum bir türkü yaşamak yalnızlıklar mezarlığına gömerler düşlerimi ben ölüme sözlü bitkisel bir aşk sorgusuz tutulunca tutanak kayıtsız çekerler fişlerimi