Cehennet Alemler

Dünya sarhoştu, Ay semazen, vurun şarabı Kırılsın ezgisi rüzgârın, unuttuk sabahı Bir eylülü gömüyordu zaman, kangrendi gece Söktük gözlerimize kelepçelenen ağlamayı Baktık göl durulmuş derin bir uykuda Uzak bir ırmak öpüyordu usulca yanağını Yüzümüzde nazarlık benlerimiz vardı Dökül kirini! dedi ağaç kendi dilince Yapraklar hep dökülür, dedi sence niye? Aşk ki, kalbimize saldıran ayrıkotuydu… Ve bezendik uçurum kıyısı arsız çiçekleri Per yavşanı, sütleğen ve koyungözü Ey naftalin kokan düşlerin sahibi! Yüzün, hüzün bulutlarına uğrak Lal olsun aşka çağıran şeytanın dili Sabahın ayazına yazdım Elif, lam, ra… Ey Cehennet Merhaba!….