Çiçek

Öyle bir nakkâşın elinden çıkmışsın ki çiçek, İnsanın yaptığı hiçbir şey sana benzemeyecek. Kıyamet kopmadıkça anlatmak isteyeceksin bir şeyler, Dilinden anlayandan başkası ne dediğini bilemeyecek. Rengine, şekline, kokuna ay ne güzel diyecekler, Evlerini, bahçelerini seninle süsleyecekler, Sen derdini anlatmak için didineceksin, Yeşerip, solacaksın ama insanların çoğu seni anlayamayacak. Dalından koparılıp çürüyüp kuruyacaksın, Renginle, kokunla, gelin gibi saflığınla, Zihinlerde dolanacaksın. Fakat manânı anlayan çok az kişi olacak, Seni anlayan çok olmayacak çiçek. Seni bilen kendini bilenden başkası olmaz, Kendini bilen O'nu bilmiştir zaten, O'nu bilen bulmaya çıkacak, Arayacak arayacak, çok yaklaşacak, Ama soluğu kabirde alacak. Tüh bulamadım derken O'na kavuşacak.