O Ne Çehre-i fet (Gazel)

*Hayâtımın en önemli ve en mutlu günüydü bu gün. Yasaksız, günâhsız, sen benimdin! * O ne çehre-i âfet kim, bırakır gönlü derde Uçuyor aklım başımdan, O'nu gördügüm yerde Bu işvebâz şüfte'nin doyulmuyor seyrine, Cem' olmuş hem endâmına, bir o kadar hüner de... Hele karşıma geçti mi; şakıyor bülbül gibi, Aslâ incitmiyor heyhât, mahâretli perverde Sanki Cennet'ten mi gelmiş, yamân dil-hurrem peri Bal sürülmüş dudağına belli, Havz-ı Kevser'de Baş döndüren râyihâsı, Firdevs'in Gülü müdür? Sarhoş ediyor insanı, koklamak bir seferde Ya o kondurduğu bûse, titretir vücûdumu Tenden ayırır canımı; rûh nerde, beden nerde? .. Bahşişi olmalı evet, Yaradan'ın bu bana; Kabûl gördü duâlarım, dileklerim seherde...