Utanıyorum...

Yâ Rasûlallah, utanıyorum Sen'den... Utanıyorum, Ümmetin olduğunu iddiâ etmekten Utanıyorum, karşına çıkmaktan Utanıyorum, yüzüne bakmaktan Hangi yüzle, hangi çehre ile olur ki bu? Neyimle sevdireyim ki kendimi sana? Günâhlarımla mı, tembelliğimle mi, pisliğimle mi? Kapımı çalıp, misâfir olmak istesen; Sana liyâkatimi sergileyeceğim neyim var hânemde? Evimde, ocağımda Sünnetin'e uyan neyim var? Boynum bükülür, diyemem burası Müslümân evi Buyur edip sana bir yer gösteremem Mihmândârın olup da bir döşek seremem Karşına çıkıp, iki cümle söz edemem Yalan söyleyen, kalp kıran, nifâk saçan lisânla mı? Kîni, öfkeyi, buğzu yeğleyen kalple mi? Kaldırıp başımı, yüzümü sana çeviremem Nasıl bakabilirim ki nûr dağıtan vechine? Harâmları gören, insanları kibirle seyreden gözle mi? Bana vereceğin öğütleri, nasîhâtleri işitemem Ne ile olsun ki? Gıybet, mâlâyânî ve şehevî sözleri dinleyen kulakla mı? Belki de gitmeni isterim bir an evvel Belki bundan rahatlık duyarım İstemem belki de bir daha Sen'inle karşılaşmayı Dedim ya; Sen'i sevdiğim, Ümmetin olduğum kuru bir iddiâ Bu uğurda yok bir zerre gayretim Utanıyorum bu hâlimden Allah'ın Sevgili Dostu Sen'in Yüz-ü Suyun Hürmeti'ne halkedilen bu Dünyâ'da, Rabb'in Nîmetleri'nden yiyip-içmekten utanıyorum Nefes almaktan utanıyorum Utanıyorum...