Kaşık

yaklaştıkça parlıyor parmaklarımın ucunda azade saflığında metal başka bir iş var bunda trajik çektiğimde elimi / sönüyor öylece duruyor yüzünde gözleri çarparak düşenler hiçlik dağılırken görüyorum uçuyor gibi yanından harfler ne söylesem kırılıyor aksinde yaklaştığımda parlıyor işte bak uzaklaşınca sönüyor ellerimin arasından ellerine kan gibi süzülüyor gelecek görüyor olamazsın elbet söylüyorum işte bak duyuyor olamazsın yazıyorum yaka kartı gibi asma suratını aksayan bir kapakçık yalnız yüreğimde tıkanıyor sana giden damarlar yaklaştıkça parlıyor ekseninde uzaklaştıkça sönüyor göz kapaklarından belli / kaşlarından koştuğunu görüyorum ruhunun dudaklarından sadece bildiğin şeylerin peşinden hafif dozda bir yaşam için en aheste tarzıyla atının yaklaştıkça parlıyor kaşık / yeleğine uzaklaştıkça sönüyor çizgilerinden anlıyorum alnının yumuşamasından bir an belki seğirmesinden gözlerimin canlanıyor gölgem en olası yaşam için parlıyor kaşık tüylenmez hırka gibi / krem sönüyor kaşık yeni bir dünya gibi salt parlıyor kaşık bir umut taşıyor kucağının içinde söndü kaşık ardından bağlı düşlerim (sevi yılı) 19 / 01 / 2007