Kar

Daha gelmeden kokmaya başlar Sonbaharın son deminde Çürümüş gazel, toprak, yağmur Kuzey rüzgârları uğuldar ense kökünde Düşen her damla, yaşama sevinci katardı. Kına yaktığım yosun tutmuş taşlar Güneş yanığı körpecik tenimde Dünyayı küçücük sandığım, mağrur Biterdi ansızın günün birinde Yaşam uykuya yatardı Değişirdi yer sofrasındaki aşlar Ekmek talaş evinde, turşu küp evinde Buram buram kokardı elleri hamur Gördüğüm en tatlı rüyâ, sabahın köründe Annem, 'kalkın' diye bize çatardı Umurumda mıydı, çektiği acılar, gözündeki yaşlar Çocuğa programlıydı hayat, genimde Seyrederdi, yüzü gülse de, gözleri mahmur Yorgundu her daim, eli belinde Bir gün daha böyle, güneş batardı Buz tutardı, eller ayaklar kaşlar Dümensiz koşardım beyaz gemimde Tüy gibi hafifti incecik samur Nazlı bir kız gibi süzülürdü seher yelinde Kar. Kalbim bir ceylanınki gibi atardı Dal dal karşılardı kışı ağaçlar Gelin başı gibi süslü, adak yerinde Öyle bir duygu ki bu mest olurdum, bestesi mahur Sızım sızım sızlardı gönül telinde Sanki yüreğime hançer batardı. 29 / 11 / 2006