Çıkıyor gönüllere istimdadı, sâmiamda vatanın feryâdı. Çıkıyor gönüllere istimdadı, yaralı bir ananın evlâdı.…
Mustafa Kemal Atatürk (d. 19 Mayıs[2] 1881, Selânik – ö. 10 Kasım 1938, İstanbul) , Türk siyasetçi, asker ve devlet adamı. Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasına önderlik yapmış ve TBMM tarafından Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı seçilmiştir. Osmanlı mirlivası ve Türkiye'nin iki mareşalinden biridir. 1919 yılında başlattığı Kurtuluş Savaşı'na lider olmuş; daha sonra, modern Türkiye'yi oluşturan devrim ve reformları gerçekleştirmiştir.[3] Mustafa Kemal Atatürk Osmanlı ordusunda subay olarak görev yapmış; Türk Orduları Başkomutanı olarak Sakarya Meydan Muharebesi'ndeki başarısından dolayı 19 Eylül 1921 tarihinde "Gazi" unvanını almış ve mareşalliğe yükselmiştir.[3] Cumhuriyet Halk Partisi'ni kurmuş ve ilk genel başkanı olmuştur.[4] 1938 yılındaki vefatına kadar arka arkaya 4 kez cumhurbaşkanı seçilen Atatürk, bu görevi en uzun süre yürüten cumhurbaşkanı olmuştur.
Tâbiye Meselesinin Halli ve Emirlerin Sureti Tahririne Dair Nesayih
- Takımın Muharebe Talimi (Almancadan çeviri - 1908)
- Cumalı Ordugâhı - Süvari: Bölük, Alay, Liva Talim ve Manevraları (1910) [186]
- Tâbiye ve Tatbikat Seyahati (1911)
- Bölüğün Muharebe Talimi (Almancadan çeviri - 1912)
- Zabit ve Kumandan ile Hasbihal (1918)
- Nutuk (1927)
- Vatandaş İçin Medeni Bilgiler (Manevi kızı Afet İnan ile hazırladı) (1930) [187]
- Geometri (isimsiz yayımlandı) (1937)
- Atatürk'ün Türk Gençliğine Hitabesi
- Atatürk'ün Onuncu Yıl Nutku (Dinle)
- Atatürk'ün Bursa Nutku
- Balıkesir Hutbesi
Mustafa Kemal Atatürk şiirleri
Şurada, kabrin üzerinde konulmuş bir, Beyaz taş var, onun altında bayraklar Temevvüç ederken, kelleler uçuşurken... Celâdeti tâbân olurken aldığı cerîhai mevt…
Gafil, hangi üç asır, hangi on asır? Tuna ezelden Türk diyarıdır. Bilinen tarihler söylememiş bunu Kalkıyor örtüler, örtülen doğacak,…
Atatürk'ün Salih Bozok'a yazdığı mektuptan : Bir Fransız şairi hayatı şöyle tarif ediyor : Hayat kısadır,…
Bir köhne kadit parçası, bir çehre-i menhus, zulmetler içinde mütereddit, mütelâşi. Daim mütefekkir görünen, kendine mahsus efkârı sakimane ile âleme karşı.…
1