Bir Çift Göz

kırmızılaşıyordu akşam güneşin son ışınları son renkleriyle dağ yamaçlarını yalıyordu hafifçe esen bir rüzgar serinletiyordu saçlarımı ferahlığıyla kirpiklerim karanlığını yüklenmeye hazırlanıyordu gecenin kalbim atıyordu mutluca belli ki ilkti böyle mutluluk sonsuzluktan bir parça sarmıştı tüm benliğimi yakındı karanlığın yüreğime basması kuşlar ah kuşlar son defa çırpıyordu kanatlarını yapraklar ah yapraklar direnemiyordu ıssızlığa o anda iki gözdü tam orada duran tebessümdü adı gülüyordu içten içten hasret çekmişçesine hüzün gülü değildi bu tebessümdü adı belki de ilkti bu dalgalara çarpan duygu güneşsiz bir gecede eriyen / eriten bir çift parıldayan yaldız susuzluk mu kaldı sevgiye iştahsızlık mı vardı orada karanlığın bastığını mehtapsız gecenin yaklaştığını dünyanın döndüğünü bile unutturmuştu belki de bir ilk vurgundu bu sular kabarmıştı onurluca diller susmuş kuşlar kaybolmuştu ortadan birdenbire oluşan sessizlikte belki de ilkti bu tebessüm gülen bir çiftti karşımda duran tutulmuştu dilim yutkunamıyordum kalbim fırlayacaktı ileri bir ilkti bu belki de son bir sonsuzluktu gökten yere uzanan