Aşk Sofrası

güzeldi nasıl desem durup durup şükürler kılarak ürperirdim aşkımızı yaşadıkça ve dağların eteklerinden savruldu hüzün takvimleri yırtıp bitince günleri güzün güneşe mi başlamıştı yolculuk bilmiyordum çünkü unutmuştum herşeyi nasıl hatırlarım ellerinle ellerimi tutup güzelliğin şiiri dudaklarından dökülürken başını omzuma yaslayıp ve çokça anlatılan bir masaldık dağların ardında birileri gizliydi çocukların hayallerinde yaşardık rüyalarında aşıklara umut verir sabah deniz sahillerinde aranırdık günboyu caddelerde dolaşırdı şiirlerimiz şiirimiz hayatın bir canlı damarı olur bir şah damar olur öylece kaydedilirdi bir gurup vakti biz yaşayan bir destan olmuştuk her sabah aşk sofrasında besmeleyle severken inan olsun görmedi hiç bir kuş böylesine zamana nakış nakış işlenmiş bir aşkı suru üflerdi bekleyen ruhlara çünkü öylesine masum bir aşk sığmazdı dünyanın kirlenmiş encamına ben akşamları aşkımı yürüdümse taşıyamayacağım denli yüce bir sen vardın