Sabri Bey

Sabri bey Emekli bir adam Sabri bey yalnız yaşar Sabri bey yalnız yaşar ama Köpeğiyle birlikte yaşar Köpeği dosttur ona O dosttur köpeğine Günler su gibi akar Özenle bakar köpeğine Özenle besler Kıt olsada geliri Yarısını paylaşır onunla Üzülür onun için İyi bakamıyorum diye Bir dost arar bakmak için Bulamaz Yinede yanından ayırmaz Köpeği hastalanır birgün Sabri bey Ne yapacağını bilemez Onu iyileştirmek ister Her yolu dener İyileşsin diye Bir çay kaşığı ilaç verir ve gider. Döndüğünde…. Sessizlik karşılar onu Beyaz küçük dostu Gözükmez hiçbir yerde Köşe bucak aranır Sağa sola bakınır Ölümün izi yerde Öylece donakalır Yerdeki kan izleri Onu dostuna götürür Ölümün soğuk yüzü Sabri beye görünür Sabri bey Sabri bey Dost aradın bu dünyada Buldun bir köpeğin canında Yaşatmak isterken yanında Öldürdün bu dünyada