Ne beyaz sayfalara söylediğim yalanlar bitti

Ne beyaz sayfalara söylediğim yalanlar bitti Ne de kendimden saklanıp Seni düşündüğüm günler... Elerimde izi Ellerinin ateşinden kalan Ve ruhumda Açtığımız yaralar kanayan Ne kaldı geriye? Amansız bir ütopya Plansız bir gidiş Zamansız bir yitiş... Oysa sonbaharlar görürdüm Yapraklarına saçlarından taktığım Ve eylül damlalarından sana demlediğim çay Cemalindi tuvalimdeki dolunay... Ne kaldı geriye? Solmuş bir gül İhtiyar bahçıvanın mezar taşında Mevsimsiz kışlar saçlarımda Aldanışlar, aldatışlar Hem kendimi Hep kendimi Ve yalanlar Unuttuğuma dair Zavallı kahkahalarımda Sırıtan gözyaşlarımda... Sende kaldı en sevdiğim şiirler Yarım bıraktıklarımın ahı bende Ne falcının söyledikleri tuttu Ne de duaları kirli dilencinin Ve bir şarkı bilinçsizce odamda dolanan Bir tek dize karşımda takılan “gitme aklım sende kalır uyuyamam geceleri” Bilinçsiz dolanan şarkıdan mı? Bilinçli acılarımdan mı bilmiyorum Uykusuz gecelerimin nedeni Ne kaldı geriye? Saçlarının sarısıydı taktığım sonbaharda yapraklara Ellerimde hep kırmızı güller sana Şimdi neden solmuş sarı güller Uykusuz ihtiyarın mezar taşında...