Kalemim

Seni ben acılarımı yazarken öğrenmedim Yüreğimin sesi kalemim. Duygularımın gelip oturduğu, Düşlerimin obalar kurduğu Diyar diyar çirkinlik arayan Ayak uçlarımda tanıdım. Yalnızlığımda demlerken akşamı Ve Bir içimlik sigaranın yolunda Erirken kibritim, Çayıma attığım bir tek şekerin Yitikliğinde tanıdım. Seni ben gitmelerden öğrenmedim Kara kalemim; Bazen maviler yazdın, Bazen esmerleri döktün damla damla , Bazen kıskandın bende Çirkini Güzel demeye kalktın, Senin en acılı çizgilerini Savaşımdan dönerken tanıdım. Ve Durmadın, Mağlubiyetlerimi yazdın… Oysa ki Hesaplamıştık bütün Ayrılık türkülerinin yanıklığını, Düşünmedik bir an olsun vuslatı Gelmez dedik. Olmaz dedik. Gülmez dedik. Kuş kanadında giden Rüzgar yelesindeki kokulara Dönüktü yüzümüz. Neden çekip aldın kendini ? Gidenden ümidi kes derdin, Kaçan hayale düştün de Yoldaş şairi; Çirkinin gölgelerine verdin. İçimde maziden kalma duygular Yol yaparken Tanıdım seni. Gel ! Kalemim Sen bari dönme arkanı, Yarayan parmaklarımda Merhem olarak tanıdım seni.. Uyan kalemim, uyan, söndü yıldızlar, Gece, seni sabaha hapsetmek üzeredir, Şairin içinde hep misafir ettiği sızılar Kapı eşiğinden yola düşmek üzeredir.