Hüzzam Çalar Nağmelerim

''Herkes , kendinden sorumlu değildir aşkta. Unutma sevgili , tek başına yaşanmıyor bir sevda'' Senden ötesi suskunluk renkleri yitik ardının, alacayım düşmüyor gözlerimden umudun ışıltısı ve sonu gelmeyen bir caddeydi ağlattığım karanlığındayım bir şehrin ışıklarım kırılıyor sen görmüyorsun, canım acıyor yıldızlar çaldım kirpiklerinin gecesinden gülüşlerin döküldü kollarıma ucu tutuşurken içimdeki kentin haberin olsun istemedim üşümelerimden... Sen otur sevgili ben satır satır kanarım karanlığa davetti tüm gün batımları kırık dökük öyküler giydim üzerime yüreğim, Şems'e aşık Mevlana'ydı yitik düştü tenim bir güz yeline sensizliğim bir şehirden diğer şehre bağlıydı... Sensiz bir eksiktim oysa sensiz bin fazlaydım dünyaya merak etme ellerimi bıraktığın yeri biliyorum ve her sene ölüşümü yeniden anımsıyorum ! Hangi bakışının cinayetiydi bu bir sabah kaç acıyı taşırdı şafağında ya da bir güneş kaç günahı avutabilirdi yalanında anlatsana... Biraz bekle ne olur düşlerimi uğurlayıp geliyorum hemen gözyaşımı en çok yüreğime sattım hep, kendimi kandırdım içimde çoğalırken sen... Yeni bir lehçede yorulmalıyım sana konuşabilmek için yeni bir alfabeye sığınmalıyım hüzzam çalıyor bütün nağmelerim aşkın narı'ndayım ellerimde bir avuç pişmanlık sukutun bastırıyor gecemin çığlığını öyle bir acıdır ki rüyalarımda bile yapayalnızım oysa, oysa mavi benekli çocuktu duygularım.