Kırıldı Kanatları Sevdanın

Ölüm nedir ki..? Silsin seni sinemden. ÖFKE DAMLIYOR GÖZLERiMDEN Kumdan kalelerimi yerle bir edip Dümdüz ettim sonsuza üfleleyip İmbat rüzgarı yakarak geçerken yüzümden Kızıla boyandı. Gökyüzünün tüm alanı Şimşekler çakarken göz bebeklerimden Şiirlerim bölük pörçük Seni anlatan Düştüler ellerimden Kırıldı kanatları sevdanın Mutsuzluğuma... Oynama mutluluk oyunlarını Yağmurlar dökülürken bağrına Yaralarıma dokundurma artık damlalarını Hatırla... Bana göre değil savurgan sevdalar Demiştim sana... Şimdi kalemimden damlıyan son nokta Son nokta içimden dökülenler Kırıldı kanatları sevdanın İki bin yedi şubat ayı....bilmem kaçı..? İstiklal e gelmiştim yüzleşmem vardı Yoktun..... Sigara doldurmuştum bütün ceplerimi Yalanlarına savurmak için dumanını. Yoktun.... Hiç olmamıştın ki... Adam sandım....Allah kahretsin Bütün şarkıları susturdum Senden bir şeyler olduğu için Susturdum ruhumdaki sesleri Kırıldı kanatları sevdanın Bir damla olup düşerken gözlerimden Sildim bütün zamanları elimin tersiyle İstanbulun bütün kentleriyken sen Seni dört mevsime sığdırmışken Kırıldı kanatları sevdanın. Ölüm nedir ki.? Silsin seni sinemden