Gör(e)memek

Beyoğlu'da Katarakt bir hastane Kaybolmuş egzoz kokularında Tanıdık yüzlerden Uzak Sessiz ama Çığlık çığlığa Göremiyorlar Gör(e)miyorum Akordeonlar yerine Araba kornaları Hoşgörü emen Vampirlere teslim Sıraselviler sokakları Eskiden Her köşede Ayrı müzik çalarmış Tanımadığına bile Selam verirmiş insan Şiirler dökülürmüş Her açık pencereden Hani Nerede onlar şimdi Gör(e)miyorum Tarihin altına Gömülü tüneller Su gibi Akıyor insanlar Metroların içine Bir kemanist Orta şekerli Hüzünle bakıyor Neredeyse Boş mendiline Bir Beethoven Çalarken İlk birliği ben anttım Başka atacak var mı Gör(e)miyorum Bu binalar mı Yosun tuttu Yoksa gözlerim mi İkisi de? Hadi ben ağlıyorum İstanbul da mı O da mı Özledi maziyi Yaşlanmadan önceki Gözlerinin görebildiği Günleri Üzülme be İstanbul Bak Ben gencim Ama yine de Önümü Önümüzü Nereye gittiğimi Nereye gittiğimizi Gör(e)miyorum