Olmayanın Adı Oldum Ben

Olmayanın adı oldum ben, Olanın ta kendi olmak isterken. Kırmızı bir yağmura tutuldum ben, En güzelin ateşiyle yanıp tutuşurken. O güzelin var ya o gözleri, Kara bir güneş gibi parlardı bakınca. Yıldızdan bir derya, o gözleri, Başta yoktu izlemekte sakınca. Bakmak artık zor geliyor. Hem uzak şimdi, hem de yakınca. Bütün maviler bana mor geliyor, O kırmızılar yüreğimi yakınca. Sakın gelip sorma bana; Neden bükük yine başım. Çaresizim anlasana, Tek dostum şu gözyaşım. Gözlerime yağmurlar yağarken, Gözlerin saçıyordu ışıklar. Senin gözlerinle gün doğarken, Çiçek açıyordu, olan âşıklar. Olmayanın adı oldum ben, Kiraz dudakların hilallenirken.