Kırmızı

İçim sulu kan ile doldu. Her düşünüşümde seni içime ağlamaktan, Her görüşümde seni kan ağlamaktan. Gözlerim kırmızı, kan kırmızı, güller kırmızı… O güller uçurdu bizim aklımızı! Uçan aklım kâbusum oldu kıpkırmızı. Şimdi bakıyorum da sana; Yelkovan elinde, ben ise, Süzülüyorum dibe, zaman selinde. Zaman kırmızı, sen kırmızı, güller kıpkırmızı… Ağaçlar, gökyüzü, ümitler, her yer kıpkırmızı. İhaneti bile bile yanındayım yine. İhaneti bile bile içindeyim yine. İhaneti bile bile içimde, Ben, bendim her şiirimde, Beni yazardım her seferinde. Seni yazdım bir seferinde… Sığmadın dizelere kıtalara, Döktüm seni sayfalara. Yazdım, yazdım, yazdım… Kalbimi çizdim o kâğıtlara. Yüzünü bastıra bastıra kazıdım, Kulak verdim kalemin ağıtlarına. Seni yazdım bir seferinde, İhaneti bile bile içimde. İhaneti geziyor, laf ata ata damarlarımda. Güzel, hain, ama damarlarımda. Her zaman yanımda. Şu an yanımda. Hiç beklemediğim birinden, Bu ihanet, şiirlerden. Beni anlayan tek dostum, Bu kış günü sırtımdaki sıcacık postum, Şiirlerden… Neden? Böyle mi olmak zorundaydı? Tam şiirlerimi sana vereceğim gün, Masanda bir şiir, ve o kırmızı güller. Benim olmayan şiir, meçhul bir şair, Ve kan kırmızı güller. Bende kan kırmızı gözler, Sende kıpkırmızı bir çift yanak. Ve parlak, kömür karası gözler, Mutlu ile meraklı arası gözler, Gönlümün yarası gözler, Ruhumun parası gözler… Çok zor artık mutlu şiir yazmak. Bu dizeler de biraz gülmeyi özler. Gözyaşı olmayan bir günü gözler. Bunlar son sözler; İçim sulu kan ile doldu, Kan kırmızı, günler kırmızı, geceler kırmızı… O gözlerin kâbusum oldu kıpkırmızı.