Perili Köşk
N N. Gökhan Aydın
0
Altın Yaprak
Yapraklarını dökmüş ağaç gibiyim;
Kaderin oklarına karşı çırılçıplak...
Sevgiye,mutluluğa muhtaç gibiyim.
Belki de etrafımdaki karanlık,
O'dur beni bunaltan;
Ömrümü çiğneyip umutlarımı yutan.
Durun biraz,belki de,
Belki de karanlık değil etrafım
Belki de ben karanlık görüyorum her yeri baktığım
Belki de ben karanlığım...
Bakış açım,konuştuklarım,
Belki de alışkanlıklarım.
Anlayamadım,nedir farkım?
Bir dakika,şimdi anlamaya başladım.
Anlamlar beynimin en uç köşesinde;
Kilitli odanın,kilitli çekmecesinde.
İyilerin,doğruların terk ettiği bir köşkte.
İsli camlardan dışarısı buğulu,
Duvarlarda yosun ve rutubet kokusu.
Görünmez oluyor her seferinde güneşin doğuşu.
Çünkü burası,karanlığın koğuşu.
Ben karanlık değilim,
Karanlığın içindeyim
O nadir görülen beyaz lekelerden biriyim
Kaderin oklarına karşı çırılçıplak
"Dünya" denen perili köşkün içindeyim.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş