Senin Kadar

Şarkılarında kendimi bulduğum bir adama, Teoman'a yazmıştım bunu 2008 in Temmuz ayında... Etrafındaki etraf kalabalık belki Ama yalnız gibisin anlıyorum Bence sen ne kadar nesin, Ben de o kadar o. Kendimi anlıyorum senin kadar, Anlıyorsun değil mi? Üstat "unutamadım" demiş Üstat sormuş "Duyuyor musun beni?" Üstadın ayağı olmuş yürütüyorsun Unutamamışım ben de Senin kadar o üstadı Aklımda rüzgar gülü olsaydı O kır evi çoktan yıkılmış olurdu Bende fırtınalar kopuyor, kopar Sende koptuğu kadar O bar filozofu da Benim kadar paramparça Daha onyediyim ama Nice gönülçelen tanıdım Biraz gerçek, biraz yalan Onlardan öncesi yoktur Sonrası olsa ne yazar? Bazen oldum paramparça Bazen de bir kar tanesi Ama konacak bir dilim hiç olmadı Derler ki bir yerden sonra Acımaz senin kadar Aynı dünyayı görüp Ayrı yerlere gitsek de Aynı dürbünle bakarken Aynı istasyona Aynı geciken treni bekliyoruz Diğerleri bilmese de Biz biliyoruz Elimizdeki bu tek gidişlik bilet Hayat bundan ibaret "Gemiler" dediğin gemilerden biri sanırım Hava güzel, deniz güzel Akıntı burnu önünüzde Mandalina kokuları içinizde Mutlusun çünkü her yer Masmavi... Akşama doğru azalırsa yağmur Kız kulesinin üzerine bir bak! Gök tatlı bir turuncu olur Yorgun ve üzgün İstanbul'un Gözyaşıdır bakarsın yağmur Dalgalar çığlık çığlığa Martılar yine kalbine doğru Sen yine aynı uçurumda Bir iskambil falında Evet saçlarımız ıslak Çünkü ıslak yaşamak! İstanbul üzerimize ağlıyor Kadersiz kavuniçi balığın gibi Biz daha büyümeden Yenip bitirilmiş gökyüzü Biraz uyusam geçer belki Biraz daha Ve biraz daha Ya da geçmez galiba Yaşamak ne kadar ıslaksa Bu kadar paramparça Anlatacağın kimse yoktu sanırım Benim gibi yazdın sen de Sen ne kadar bir isen Ne kadar paramparça Ne kadar maviysen ve Ne kadar yağmur Bence ben de senin kadar...