Yaprak

Gökyüzü ortanca mavi, Binalar kurak topraktı. Tek yeşillik Saksılar balkonlardaki, Bir de Yere düşmüş bir yapraktı. Bir aşağı bir yukarı Savrulup durmaktaydı Üstünde, Kuruyup sararmış sefillik… Ya da sadece ıslaktı. Hiç bir ağaç dalında Tek bir yaprak yoktu Son yapraktı o. Çok sağlamdı aslında, Tutunabildiği kadar tutundu. Ama yalnız kaldı sonunda. Farklılığın cezası buydu. Herkes pes eder, Kurur gider. Sen dayansan da Yalnızlık seni yer, Çürütür ve mahveder. O yaprak gibiydim. O yapraktım aslında. Böyle olmamalı, Ezilmemeli, Yok olup gitmemeliydim orda! Üstüme bir şey aldım, Fırladım sokağa. Kapı gıcırdadı, Rüzgâr, Yolu üfledi üzerime. Bomboş yolu. Kimseler yoktu. Demin arabalar vardı, İnsanlar vardı… Bir de kedi, Kestanenin dibinde. Şimdi hepsi, Neredeydi? Caddeye çıktım, Yaprağa yürüdüm. Yerden aldım. Evirip çevirirken, Üstünde bir yazı gördüm. "Ben de seni severim, Eğer sen de seversen" Şaşırdım. O anda arkamdan, Birisi seslendi. Buz gibi Bir kırbaç gibi, Sırtımdan ayaklarıma, Bir serinlik indi. Çünkü tanıdım, Adımın "A" sını Şapkalı söyleyen bu sesi. Döndüm, Gerçekten O'ydu. Bana doğru yürüdü. Ben bir yaprağa, Bir ona, Bakıyordum. Geldi. Tam elini Omzuma atmıştı ki, Gözlerimi açtım. Penceremde bir yaprak.