بخش ۴۴ - مناجات به درگاه قاضی الحاجات

م ملا احمد نراقی
0 Altın Yaprak
ای خدا از خود دو چشمم کور کن وز جمالت دیده ام پرنور کن دارم از خود صد شکایت ای خدا با که گویم جز تو عیب خویش را ای خدا دارم دلی از دست خویش شرحه شرحه پاره پاره ریش ریش ای خدا آمد به ما از راستان این حدیث و نیست الا راست آن کاینچنین گفت آن امام هفتمین کش روان بادا به صد رحمت قرین کای تو اندر این سرای تنگنای صد هزارانت بلا اندر قفای چونکه افتی از بلایی در مضیق کش نبینی مر خلاصی را رفیق رو کریمی از کریمان را بجوی حال خود را سر به سر با او بگوی ای خدا ای بحر احسان و کرم از کرمهایت جهانی غرق یم هر کریمی جرعه نوش جام توست ریزه خوار سفره انعام توست هر کریم از تو کرم آموخته مایه احسان ز تو اندوخته سالها شد ای خداوند کریم مر کرمهای تو را هستم عزیم گرد بام خانه ات پر می زنم خانه ات را حلقه بر در می زنم شییی لله گویم اندر درگهت خوانم اندر گاه و اندر بیگهت چون گدایی بر دری فریاد کرد کدخدایش از لب نان شاد کرد ای خدا در درگهت من آن گدا خانه را هم تو خدا هم ناخدا گر سگی آرد به دیواری پناه جا دهد او را به خود بی اشتباه در وی از بادش نگهبانی کند در اسد خورشید گردانی کند ای خدا ای بی پناهان را پناه مجرمان را عین عفوت عذرخواه چون سگی خود را فکنده ستم به خاک یا الهی یا الهی فی فناک روز و شب چون سگ پی یک لقمه نان دم همی مالم به خاک آستان ای دو عالم غرق احسان شما لقمه نانی به این سگ کن عطا نان من دانی چه باشد قوت جان جان ازو یابد حیوة جاودان وانچه باشد یک نظر از لطف خاص کز غم خود سازدم یکسر خلاص بنده ای روزی ز مولا گر گریخت رشته مهر و محبت را گسیخت چونکه باز آید کند بازش قبول بگذرد از ظلم و جهل آن جهول این منم آن بنده بگریخته آبروی خود به خاک آمیخته سوی درگاهت کنون باز آمده چنگ خود بر دامن عفوت زده آمدم اینک به درگاه تو باز حکم باشد مر تو را ای بی نیاز مجرمی چون شد پشیمان از گناه باز آید سر به زیر و عذرخواه خواجه عذر او پذیرد از کرم هم ببخشاید گناهش بیش و کم ای خدا آن مجرم نادم منم کز ندامت دست بر سر می زنم دست بر سر سر به پیش و عذرخواه آمدم بازت به درگه ای اله گر ببخشی هم کریمی هم جواد ور بسوزی شاه با عدلی و داد کافری گر شد کریمی را دخیل آن کریمش می شود یار و کفیل ای خدا دانی که کافر نیستم بلکه در توحید خود فانیستم مر تو را هستم دخیل ای ذوالکرم آمدم تا درگهت با صد ندم یک نظر کن از عنایت سوی من فارغم گردان ز قید خویشتن زین رفیقان تنگ شد یا رب دلم کن تهی ز ایشان خدایا محفلم بلکه دل از این دیارم سیر شد جان از این آب و گلم دلگیر شد گو مبارک بی دلیلی کز نراق محفل ما را کشد سوی عراق

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.