شمارهٔ ۲

تاراج کنی تا چند ای مغبچه ایمان ها کافر تو چه می خواهی از جان مسلمان ها تیری به من افکندی ای طرفه کز آن یک تیر در هر بن موی من پنهان شده پیکان ها ای خضر مبارک پی بنمای مرا یاری سرگشته چنین تا کی گردم به بیابان ها دامن مکش از دستم ای جان که به امیدت یکباره کشیدم من دست از همه دامان ها زخمی به سر زخم است با زخم تو مرهم ها دردی به سر درد است با درد تو درمان ها آیا چه نمایان شد از چاک گریبانش کاو چون گرهی بگشود شد چاک گریبان ها پروانه صفت گردم گرد سر هر شمعی از روی تو چون روشن شد شمع شبستان ها مقصود من محزون از باغ تماشا نیست چون بوی تو دارد گل گردم به گلستان ها باشی تو اگر ساقی پیمانه تو پیمایی از توبه یاران داد ای وای ز پیمان ها از عشق تو هرکس را آسان شده هر مشکل بیچاره صفایی را مشکل شده آسان ها