شمارهٔ ۲۷
م ملا احمد نراقی
0
Altın Yaprak
دم درکش ای ناصح که من دارم دل دیوانه ای
بگشا لب ای همدم بگو بهر خدا افسانه ای
از شهر جانم سیر شد کو دشت بی اندازه ای
از خانه تنگ آمد دلم کو گوشه ویرانه ای
حرفی نه اندر مدرسه جز لا تسلم یا که لم
نشنیدم آنجا از کسی یک ناله مستانه ای
عمری شد از من مدرسه آباد و می خواهم کنون
کفاره آن در حرم طرح افکنم میخانه ای
این آشنایان سر به سر گرم نفاقند ای پسر
تنها نشین باری اگر خواهی بجو بیگانه ای
بگذار تا من رخت خود زاینجا به جایی افکنم
کآنجا نه گل را بلبلی نه شمع را پروانه ای
دورت گرفته دوستان چون دور شیعی ترکمان
خیز ای صفایی سویشان یک حمله مردانه ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş