بخش ۷۹ - صف شصت و سوم

تفاوت میان اهل ثواب اندر عالم علوی نه برین گونه است که اندرین عالم است از بهر آنک نعمت جسمانی آشکار است و حسد آید خداوندان نعمت اندک خداوندان نعمت اندک را از خداوندان نعمت بسیار ازیرا که حقیر نماید ایشان را از نعمت اندک و الم و رنج پذیرند از بسیاری نعمت کسی دیگر و ثواب آن جهان علمی است و پنهان است و حسد نیاید خداوندان ثواب اندک را از خداوندان ثواب بسیار و چنان پندارند که ثواب ایشان خود به غایت است وزان افزون تر که ایشان راست کسی را ثواب نیست و خداوندان ثواب اندک اندر لذت باشند و خداوندان ثواب بسیار همچنان اندر لذت باشند همیشه و مثال آن اندرین عالم یافته است میان اهل علم تفاوت بسیار است و گروهی ازیشان به اندکی علم رسیده اند و گروهی بسیاری علم یافته اند و خداوندان علم اندک معجب باشند به علم خویش و پندارند به علم و حکمت ایشان کسی نیست چنانک خدای تعالی همی گوید قوله کل حزب بمالدیم فرحون هر گروهی بدانچ نزدیک ایشان است شادمانه اند و اندک علمان آگاه نباشند از آنچ دانایان یزرگ دانند و چون آگاه نباشند حسد نیایدشان رنجه نشوند و گر حسد غذا بزرگ نبودی خدای تعالی مر رسول صلی الله علیه و آله را نفرمودی ازو پرهیزیدن سوی پروردگار خویش چنانک گفت قوله من شر حاسد اذا حسد گفت بگوی که من به خدای بپرهیزم از شر حاسدی که حسد کند وز شر حاسدان وصی محمد بود که چندان هزار خلق در آتش می شوند و خداوند علم بسیار و ثواب بی شمار محیط باشد مرو را که علم و ثواب اندکی باشد و فضل علم خویش همی بیند بر علم آنک فرود ازو باشد و منت و رحمت خدای را شناسد و نیز اهل ثواب بر دیگر روی آنست که رسیدن ثواب بهر نفسی بر اندازه آرزوی او باشد به علم و نفس آرزو به علم مقدار لطافت و پاکیزگی گوهر او باشد هر که نفس او لطیف تر و صافی تر باشد آرزوی او ببر رسیدن بر چیزها بیشتر باشد و به تمامی خویش آهنگ بیشتر کند و ثواب او عظیم تر باشد و هر که گوهر نفس او تاریک و کثیف باشد آرزوی او ببر رسیدن بر چیزها کمتر باشد و تمامی خویش را کمتر جوید و ثواب او کمتر باشد – این ست تفاوت میان اهل ثواب