قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۷

حاجیان آمدند با تعظیم شاکر از رحمت خدای رحیم جسته از محنت و بلای حجاز رسته از دوزخ و عذاب الیم آمده سوی مکه از عرفات زده لبیک عمره از تنعیم یافته حج و کرده عمره تمام باز گشته به سوی خانه سلیم من شدم ساعتی به استقبال پای کردم برون ز حد گلیم مر مرا در میان قافله بود دوستی مخلص و عزیز و کریم گفتم او را بگو که چون رستی زین سفر کردن به رنج و به بیم تا ز تو باز مانده ام جاوید فکرتم را ندامت است ندیم شاد گشتم بدانکه کردی حج چون تو کس نیست اندر این اقلیم باز گو تا چگونه داشته ای حرمت آن بزرگوار حریم چون همی خواستی گرفت احرام چه نیت کردی اندر آن تحریم جمله برخود حرام کرده بدی هرچه مادون کردگار قدیم گفت نی گفتمش زدی لبیک از سر علم و از سر تعظیم می شنیدی ندای حق و جواب باز دادی چنانکه داد کلیم گفت نی گفتمش چو در عرفات ایستادی و یافتی تقدیم عارف حق شدی و منکر خویش به تو از معرفت رسید نسیم گفت نی گفتمش چون می کشتی گوسفند از پی یسیر و یتیم قرب خود دیدی اول و کردی قتل و قربان نفس شوم لییم گفت نی گفتمش چو می رفتی در حرم همچو اهل کهف و رقیم ایمن از شر نفس خود بودی وز غم فرقت و عذاب جحیم گفت نی گفتمش چو سنگ جمار همی انداختی به دیو رجیم از خود انداختی برون یکسر همه عادات و فعلهای ذمیم گفت نی گفتمش چو گشتی تو مطلع بر مقام ابراهیم کردی از صدق و اعتقاد و یقین خویشی خویش را به حق تسلیم گفت نی گفتمش به وقت طواف که دویدی به هروله چو ظلیم از طواف همه ملایکتان یاد کردی به گرد عرش عظیم گفت نیگفتمش چو کردی سعی از صفا سوی مروه بر تقسیم دیدی اندر صفای خود کونین شد دلت فارغ از جحیم و نعیم گفت نی گفتمش چو گشتی باز مانده از هجر کعبه بر دل ریم کردی آنجا به گور مر خود را همچنانی کنون که گشته رمیم گفت از این باب هر چه گفتی تو من ندانسته ام صحیح و سقیم گفتم ای دوست پس نکردی حج نشدی در مقام محو مقیم رفته ای مکه دیده آمده باز محنت بادیه خریده به سیم گر تو خواهی که حج کنی پس از این این چنین کن که کردمت تعلیم