قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۵

ای آنکه ندیم باده و جامی تا عمر مگر برین بفرجامی چون دشت حریر سبز در پوشد وآید به نشاط حسی از نامی گه رفته به دشت با تماشایی گه خفته به زیر شاخ بادامی بگذشت تموز سی چهل بر تو از بهر چه مانده ای بدین خامی خوش است تو را سحرگهان رفتن از جامه به جام اگر بننجامی لیکن فلکت همی بفرجامد فرجام نگر چه فتنه بر جامی دایم به شکار در همی تازی و آگاه نه ای که مانده در دامی جز خاک ز دهر نیست بهر تو هرچند که بر فلک چو بهرامی فردا به عصا همیت باید رفت امروز چنین چو کبگ چه خرامی قد الفیت لام شد بنگر منگر چندین به زلفک لامی از حرص به وقت چاشت چون کرگس در چاچ و به وقت شام در شامی چون داد بخواهم از تو بس تندی لیکن چو ستم کنی خویش و رامی ایدون شب و روز بر ستم کردن استاده ز بهر اسپ و استامی در دنیا سخت سختی و در دین بس سست و میانه کار و هنگامی سوی تو نیامده است پیغمبر یا تو نه سزا و اهل پیغامی هر روز به مذهب دگر باشی گه در چه ژرف و گاه بر بامی تا بی ادبی همی توانی کرد خون علما به دم بیاشامی لیکن چو کسیت میهمانی کرد از پر خوردن همی نیارامی گر ناصبیت برد عمر باشی ور شیعی خواندت علی نامی وانگه که شدی ضعیف بنشینی با زهد چو بو یزید بسطامی با عامه خلق گویی از خاصم لیکن سوی خاص کمتر از عامی ای حجت از این چنین بی آزرمان تا چند کشی محال و ناکامی از خوگ به باغ در چه افزاید جز زشتی و خامی و بی اندامی ابلیس عدو است مر تو را زیرا تو آدم اهل و اهل احکامی مشتاب به خون جام ازیرا تو مر نوح زمان خویش را سامی از روح شریف همچو ارواحی گرچه به تن از جهان اجسامی ای معدن فتح ونصر مستنصر شاهان همه روبه و تو ضرغامی من بنده توانگرم به علم تو زیرا تو توانگر از جهان تامی هر کاری را بود سرانجامی تو عالم حس را سرانجامی من بر سر دشمنانت صمصامم تو صاحب ذوالفقار و صمصامی