قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۸

آن قوت جوانی وان صورت بهشتی ای بی خرد تن من از دست چون بهشتی تا صورتت نکو بود افعال زشت کردی پس فعل را نکو کن اکنون که زشت گشتی پشتی ضعیف بودت این روزگار چون دی طاووس وار بودی و امروز خارپشتی گر جوهریت بودی بر روی خوب صورت آن نیکوی نگشتی هرگز بدل به زشتی واکنون که عاریت بود آن نیکوی ببردند از دل برون کن ای تن این انده و درشتی بحری است ژرف عالم کشتیش هیکل تو عمرت چو باد و گردون چون بادبان کشتی عطاروار یک چند از کبر و ناز و گشی سنبل به عنبر تر بر سر همی سرشتی واکنون که ریسمان گشت آن سنبلت همانا این زشت ریسمان را بر دوک مرگ رشتی ای جسته دی ز دستت فردا به دست تو نه فردا درود باید تخمی که دیش کشتی پنجاه سال رفتی از گاهواره تا گور بر ناخوشی بریدی راهی بدین شبشتی راهی است این که همبر باشد درو به رفتن درویش با توانگر با مزگتی کنشتی لیکن دو راه آید پیش این روندگان را کانجا جدا بباشد از دوزخی بهشتی در معده ت آتش آمد مشغول شد بدو دل تا دین بدین بهانه از پیش برنوشتی فتنه شدی و بی دین بر آتش غریزی آتش پرست گشتی چون مرد زردهشتی کوشش به حیله آمد با خوردنت برابر بی هیچ سود کردی زین شهر برگذشتی گویی که من ندانم چیزی و بی گناهم نیزت گنه چه باید چون خویشتن بکشتی با یک تنه تن خود چون بس همی نیایی اندر مصاف مردان چه مرد هفت و هشتی گر در بهشت باشد نادان بی تعبد پس در بهشت باشد نخچیر و گور دشتی چون گوروار دایم بر خوردن ایستادی ای زشت دیو مردم در خورد تیر و خشتی ای حجت خراسان بانگت رسید هرجا گویی کز آسمان بر سنگ اوفتاده طشتی