قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۱

ای گشته سوار جلد بر تازی خر پیش سوار علم چون تازی تازیت ز بهر علم و دین باید بی علم یکی است رازی و تازی گر تازی و علم را به دست آری شاید که به هردو سر بیفرازی بی علم به دست ناید از تازی جز چاکری و فسوس و طنازی نازت ز طریق علم دین باید نازش چه کنی به شعر اهوازی ای بر ره بازی اوفتاده بس یک ره برهی ازین ره بازی از طاعت خفته ای و بر بازی چون باز به ابر بر به پروازی بازی است زمانه بس رباینده با باز زمانه چون کنی بازی بازی رسنی نه معتمد باشد بس بگسلد این رسنت ایا غازی ای دیو دوان چرا نمی بینی از جهل نشیب دهر از افرازی تازنده زمان چو دیو می تازد تو از پس دیو خیره می تازی بازی ز کجات می فراز آید ای مانده به قعر چاه صد بازی رازی است بزرگ زیر چرخ اندر بی دین تو نه اهل آن چنان رازی انبازانند دینت با دنیا چون با تن توست جان به انبازی دنیا به تگ اندر است دینت کو بی دین به جهان چرا همی نازی غرقه شده ای به بحر دنیا در یا هیچ همی به دین نپردازی با آز هگرز دین نیامیزد تو رانده ز دین به لشکر آزی آواز گلوی بخت شوم آزست تو فتنه شده برین به آوازی غمز است هر آنچه ت آز می گوید مشنو به گزاف از آز غمازی با دهر که با تو حیله ها سازد ای غره شده چرا همی سازی بنگر که جهانت می بینجامد هر روز تو کار نو چه آغازی آن را که ت ازو همی رسد خواری ای خواری دوست خیره چه نوازی ای بز و زبون تن ز بهر تن همواره چرا زبون بزازی این جاهل را به بز چون پوشی در طاعت و علم خویش نگدازی تا کی بود این بنا طرازیدن چون خوابگه قدیم نطرازی ای حجت کاز خرد باشد همواره تو زین بدل در این کازی