قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۴

آنچه ت بکار نیست چرا جویی وانچه ت ازو گریز چرا گویی به رویی ار به روی کسی آری بی شک به رویت آید بی رویی خوش خوش از جهان و جوانمردی پیش آر و پیش مار خوی نویی بدخو عقاب کوته عمر آمد کرگس دراز عمر ز خوش خویی این زال شوی کش چتو بس دیده است از وی بشوی دست زناشویی بنده مشو ز بهر فزونی را آن را که همچو اویی و به زویی گر دانشت به مال به دست آمد پس مال می به دانش چون جویی چون می فروشی آنچه خریده ستی خونی ز خون ز بهر چه می شویی جان را به علم پوش چو پوشیدی تن رابه ششتری و به کاکویی روشن روانت گنه ز بی علمی تیره تنت چو مشک به خوش بویی پوینده این جهان و فروزندی او را از این قبل به تگاپویی