بخش ۴۱ - در ختم کتاب

شکر لله کاین شکسته خامه ام سر ببرد این چامه غم نامه ام چشم آن دارم که فرزند رسول بر نهد این چامه را خط قبول حق پذیرفت از شبان مهمانی اش شیر پیش آوردن از نادانی اش من شبان موسیم وین چامه شیر جای عفو است ای شه پوزش پذیر دست من گیر ای شه آزاده ام که من از مادر حسینی زاده ام گر کبایر ور صغایر کرده ام برمگیر از روی عصیان پرده ام تو سلیمانی من آن مرغ نحول از من این پای ملخ می کن قبول رحم کن ای خواجه بر بی زادیم نامۀ من کن خط آزادیم بارالها ای کریم ذوالمنن مگسل از دامان این شه دست من بس که دلسوز آمد این نظم زده آمد از هاتف به نام آتشکده شکر کاین منظومه مشکین ختام در هزار و سی صد و نه شد تمام