شمارهٔ ۱۳۷

چمنی دیدم و کردم قدمی چند خرامی چون شدم جمع پریدن خبرم شد که تو دامی سر و کس مر نخرامد بت چین عشوه نداند مه و خور نطق ندارد هله خود گو که کدامی به حلاوت همه قندی به طراوت همه نسرین به لطافت چو حریری به سفیدی چو رخامی باید این طرز نگه کردن و یک بار رمیدن ز تو آهوبچه آموخت در این شیوه تمامی طمعی پختم و گفتم چو تویی دوست گرفتم نه چو من عاشق خامی نه چو تو شوخ خرامی گله بگذار که من پردۀ خاصان بدریدم تو به بدعهدی و پیمان شکنی شهره عامی ننگ و نام دل و دینم همه با عشوه ببردی چین بر ابرو نفکندی و نگفتی تو چه نامی به چه تدبیر توان با تو به سر برد ندانم هیچ محبوب ندیدم که برنجد ز سلامی خواجه بر هندوی خالم ده و با کس مفروشم ترک چشم تو مرا گر نه پسند و به غلامی من که بیغاره اغیار ز نخوت نپذیرم تو گرم سنگ بیاری چه کنم با تو که جامی روزی این سلسله بشکافم و از کاوش طفلان آنقدر نعره زنم کاورمت بر لب بامی وه چه در پای تو ریزد چو روی بر سر نیر من دل باخته درویش و تو مهمان گرامی