شمارهٔ ۲۸

مگر قدم به ره عشق هشتن آسان است سر سران جهان ریگ این بیابان است تمتعی که بود تشنه زار آب فرات مرا ز خنجر قاتل هزار چندان است در بهشت گشودند یا کلاله تو که هر طرف نگری سر به سر گلستان است طبیب درد مرا تازه کن ز قوت عشق گرت به ضعف دل خسته میل درمان است هزار بار گرم بشکنی قنینه دل من آنکه با تو نخواهم شکست پیمان است صبا به طره جانان ز من نهفته بگو تو جمع باش که احوال دل پریشان است به حسرت تو به پایان رسید عمر دراز هنوز بادیه هجر را نه پایان است حدیث سایه ابر است و خوب روز هجیر تمتعی که مرا از وصال جانان است مرا که دیده به زلف و رخ تو نیست چه سود که کوه و دشت سراسر گل است و ریحان است خیال چشم تو گر مستی آورد چه عجب که هرچه سحر بگویند از او در امکان است