شمارهٔ ۴۶

چه بود با سر زلف تو کار جان بسر آید ز تار او گسلد رشته ای و جان بدر آید سپر به پیش سپارد از این ستاره زمین را گر آسمان همه با آفتاب و با قمر آید بیا به بین که چه حال است از انتظار تو ما را نه جان ز تن بدر آید نه قاصدی ز در آید گر از نظر فکند تیر غمزه ام چه ملامت دگر نمانده نشانی ز من که در نظر آید فرشته ای تو  بدین ناز جان گداز و گر نه کجا تحمل کوهی ز طاقت بشر آید هزار بار گرم بشکنی ز تیر جفا پر چو باز تیر تو بینم مرا ز شوق پر آید بگو بجان ز کمان بر گذشت ناوک مژگان بیا بلب که ز جانانه پیک خوشخبر آید نهال قد تو تا دیده دید یافت که آخر چه بار میدهد این نونهال اگر ببر آید جدا ز صورت جانان دلا ز دیده چه حاصل اگر سرشک سر آید بهل که دیده برآید سپر به پیش کشم من ز تیر ناز تو حاشا دریغ باشد تیری چنین که بر سپر آید کمر چگونه ندزدد ز بار هجر تو نیر چه طاقتی بود آنرا که کوه بر کمر آید